zeeuwse koks in de Olie

“Zeeuwse koks in de olie”, zo kopte een artikel in de krant.

Via een app een voorstel gedaan of er animo was voor een drie daagse excursie naar Spanje om het proces van het maken van olijfolie op locatie te bekijken.
Binnen twee dagen waren er 8 leden die het avontuur wel zagen zitten.
Dus kon ik samen met Nelleke van Stee van Sabores ons idee verder gaan uitwerken.
Nelleke voert o.a. verschillende olijfolies in uit Spanje en ze leek het wel interessant om met een delegatie koks van de VZK op pad te gaan.

Maandag 16 november op 5 uur in de ochtend waren we verzameld om naar het vliegveld van Zaventem te vertrekken om met Ryanair naar Barcelona te vliegen.
Tijdens de 2 uur durende autorit naar het plaatsje Cretas even een pauze waar we aangenaam verrast werden met een lunch bij El Celler de’l Aspic waar de patron heerlijke gerechten te voorschijn toverde onder het genot van een Magnum Cava.
Chauffeur Wim parkeerde het busje in het middeleeuwse berg dorpje waar we direct een mooi uitzicht hadden over de olijfbomen in het dal sommige boeren al bezig waren met de pluk.
Bij binnenkomst van ons riante verblijf aan de Calle des mal was al snel duidelijk dat het hier wel 3 dagen uit te houden was, ook al zouden we niet vaak “thuis” zijn gezien de overvolle agenda die gepland stond.
Vlug nog even tapas hapjes halen in het oude stadje voor na de proeverij, nou Ja even! Met al die koks die alles lekker vinden.
Aangekomen in Calaceite bij de producent van de pure maagdelijke olijfolie Fruit&Branca op zijn bedrijf “Mas de Flandi”, een man met passie voor zijn vak, kon er uren over praten, komt ook wel omdat Spanjaarden wel wat meer woorden gebruiken dan ons “simpele Zeeuwen”.
Tijdens de oogst, die vaak in de avond of s nacht plaatsvindt omdat de koude temperatuur samen met de koude persing die daar plaats vind een beter eindproduct geeft.
Geweldig trouwens die olijfoliegeur die daar in de Spaanse lucht hing, beter in ieder geval dan de smaak van rijpe olijf, want die is zo niet te eten, die moet eerst een jaar in het pekel water wil je hem eten.
De Spaanse hapjes in de Mercedes bus gingen toch wat roepen om opgegeten te worden dus terug naar onze basisstation voor een gezellige aangeklede borrel, afwas en een fris bed.

Half negen alweer, een lekker ontbijt met kakelvers brood van de lokale bakker, langzaam geperste jus d Orange en natuurlijk olijfolie.
Om 11 uur werden we weer verwacht bij onze oliebaron voor een rondleiding door zijn boomgaard,
Waar de zeer oude bomen ruim uit elkaar staan zodat ze in de droge tijden toch genoeg water krijgen.
In 1963 was in het gebied een strenge winter geweest waardoor de meeste bomen het niet overleefd hebben en de helft van de inwoners naar de grote stad trokken om ander werk te zoeken.
Leuk om te zien dat er struiken met jeneverbessen en hazelnoten zomaar in het wild groeien.
Mag ik jullie nog een glas wijn aanbieden op mijn terras? Wat een prachtig wijds uitzicht op de vallei, een ongelooflijk mooie plaats om te wonen zeg!
Terug voor wat eten en omkleden in mountainbike tenue voor een rit van 30 km over een pad, de Via Verde, waar ooit een oude spoorlijn lag.
Door donkere tunnels, over hoge bruggen, langs oude olijfbomen van 1000 jaar oud en evenwijdig aan rivier de Ebro (Ebre in het Catalaans) O wat hadden sommigen een lol en een zere kont, maar gaaf dat het was.
Tijd voor een drankje, Nelleke had een wijnproeverij geregeld bij Bodega Mas de Torubio waar twee broers mooie wijnen maken van druiven uit hun mooie streek.
Ze hadden de druivensoort Garnacha Peluda na jaren niet gebruikt te zijn vanwege zijn dunne schil en daardoor zeer gevoelig voor ziekten weer nieuw leven in geblazen en daar een unieke wijn van gemaakt, er is maar 300 liter van deze Cloteta.
Na dit aperitiefje mochten we aanschuiven in een lokaal restaurantje “Casa Rural” waar Mama de chef in de keuken is en de kat aan het raamkozijn hangt om aandacht te vragen.
Een smaakvol drie gangen keuze menu van €12,00 inclusief water, brood en wijn, das fijn.
Zo nog even een afzakkertje voor het naar bed gaan en op naar de volgende en alweer laatste dag.

Een half zeven, restjes ontbijt van vers fruit, eieren, Nutella en rijstecrackers.
Om acht uur aantreden bij de tweede plaatselijke bakker die op amandelhout zijn oven stookt en waar de bodem kan ronddraaien zodat er egaal gebakken kan worden.
Voor de rest best modern, een verdeelmachine, een stoere deegmachine en weegschaal met gewichtjes wel alles onder een dikke witte laag, waar vroeg gewerkt dwarrelt bloem neer é.
De bakker was al een tijdje onderweg en had wel zin in een borrel, of we mee deden? Natuurlijk!
En zo stonden we om acht uur aan de Pastis met grote schaal merenquekoekjes, wat een gastvrijheid zo vroeg in de morgen he koks!
Op naar een andere voederplaats Mas de Bunol, waar om half tien ruim 300 gieren, konijnenkarkassen te eten gegeven wordt.
Een geweldig schouwspel, wat uniek in Europa en misschien wel in de wereld is en met uitsterven wordt bedreigd omdat er geen opvolging van de oude baas is.
Gieren moeten gevoederd worden omdat er door regelgeving geen kadavers meer in het wild voorkomen en het jaren duurt voordat de aaseters gewend zijn aan de mens als deze zo dicht bij komt om hun maaltje te brengen.
Stilletjes weer terug naar de auto, zodat de gieren, wachtend in de bomen, op de juiste luchtstroming kunnen opstijgen bij een goede thermiek zodat ze weinig energie hoeven te gebruiken.

Het zonnetje scheen zo lekker dus even een pitstop bij een terrasje voor een koel drankje, voor we een rondleiding in de fabriek waar ze het eigen merk olijfolie persen van Sabores “Olea”.
Ze waren nog niet in bedrijf omdat de temperatuur nog te hoog was voor de tijd van het jaar, het proces scheelde niet veel als bij Mas de Flandi, maar toch kregen we een andere indruk, zeg maar.

Onderweg naar Cretas nog wat stokbrood snoepen met olijfolie, een nieuwe verslaving! om onze koffers op te halen voor de terug reis naar Barcelona.
Onderweg brandde er toevallig nog een bqq in een restaurantje waar ze malse kip en konijnenbouten
voor ons op de grill gaarden, op een lege maag kun je niet vliegen, toch?

Wim moest nog wel even het gaspedaal intrappen want zoiets loopt toch altijd weer uit, we moesten nog aftanken en de controle van eventuele extra deuken in de bus, nam best wel wat siësta tijd in beslag.
Maar gelukkig stond Ryan er nog en bracht ons veilig weer thuis ondanks de windkracht 7 en het hoogste niveau van terreurdreiging, die er in Brussel van kracht was.

Resumé, het waren een prachtige, gemoedelijke, leerzame en zware dagen en zeker de moeite waard voor andere groep leden van de vereniging.
Als aandenken nog een fotoboek mee, zodat dit avontuur onder het genot van Spaanse wijn en Olea olijfolie nageslagen kan worden.

Nelleke, Wim, Rouven, Franciska, Jerry, Nick, Ben H, Anco en Corjan… Gracias

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *