Déjà vu

Déjà vu

En zo sta je naar je zoon te kijken hoe hij een assist geeft tijdens de voetbalwedstrijd
Veere 1 – Vlissingen 1, ik zie hem nog als F-je, als een wervelwind heen en weer sprinten over het veld, bek af was hij na 2 x 10 minuten “spelen”.

Dat voetballen in het eerste team is zeker geen déjà vu, of juist wel, de definitie uit het Frans van “reeds gezien” betreft de ervaring iets mee te maken waarvan men tegelijkertijd de indruk heeft het al eerder te hebben meegemaakt, terwijl men weet dat dat niet het geval is. JAMMER! Is het toch waar dat ik niet verder ben gekomen dan D1 van Apollo.

Zowel de verrichtingen van mijn tweede zoon, die de opleiding consumptieve techniek volgt.

In juli mocht ik met hem mee om zijn kokstenue aan te meten, ik zie me zelf ook nog staan in het pashokje van het Bevahuis in Goes, heb het buisje laten fixeren en hangt nu in mijn keuken, dat ik vroeger ook zijn klein mannetje was!

Papa! “Heb vandaag tomatensoep gemaakt, eerst een roux maken, bouillon erop en een liaison erin, dan mag hij niet meer koken hè?” alsof ik gisteren nog in de keuken van Groot Stelle in Goes stond naast meneer van Leuven.
“Ben gisteren door je zoon bediend in het schoolrestaurant” , was het bericht via Facebook, “verbaal is hij nog een beetje verlegen”, waar ken ik dat toch van?
Wat helemaal niet te geloven is dat tijdens de dag van de visserij in Vlissingen, Hoogerheide junior staat te koken als hulpje naast een leraar van het ROC, die vroeger mijn eerste sous-chefkok was, en ik hen nu mocht interviewen, dus met dat praten komt het ook wel goed.

Wat dat betreft wordt veel bepaald door de genen, wat ik ervoer tijdens een homecooking-dinner die ik voor
een student gaf voor zijn studiejaargenoten.
25 knapen, jasje, dasje en hete aardappelen in de keel, dit kun je niet spelen dit zit zeker in de genen,
maar wat was ik verbaasd over de verbondenheid met elkaar, de mooi geformuleerde speeches over de jarige,
de totaal andere interesses als je ze met elkaar hoort converseren en natuurlijk het na afloop gezamenlijk
roken van sigaren en het proosten met goede cognac, het menu werd trouwens ook als zeer exquise ervaren,
ondanks dat het uit capriccio,tomatensoep en biefstuk bestond, maar dan wel van betere kwaliteit als de
€ 6,00 die zij voor hun studenten prakje betalen,want het grote geld wordt toch pas na de studie verdiend.

En zo ziet volgens mij iedere ouder zijn eigen leven langs komen in het gedrag van zijn kroost.

Nou Jongens! nog veel werk, organiseer, vergader, schoonmaak, schrijf, kook, sport en natuurlijk ook wel relax plezier.

Salutations Culinaires,

Corjan Hoogerheide, volgens mij heb ik met deze woorden al eens vaker afgesloten

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *