Schmidt zeevis en Ivy Rotterdam

20 maart met 20 leden naar Rotterdam, waar we door Wil van Merkensteijn ontvangen werden in de viswinkel van Schmidt Zeevis.

Schmidt onderscheid zich graag in echte verse vis, zo brachten zij, vis van de laatste trek en vis met de hand dood gestoken zodat de vis minder gestrest is en daardoor zachter van visvlees.

De laatste trend in de beste kwaliteit vis is het fly shoot fishing, de sterke en grote vissen blijven voor het langzaam voortgetrokken net zwemmen, de jonge vis wordt moe en zakt naar beneden en ontsnapt zo onderdoor net en kan weg zwemmen en nog groeien tot er weer een visser langs komt.
Het net wordt op een gegeven moment opgehaald en trekt de voorruit zwemende vis nu aan boord, niet beschadigd en nog levend omdat deze niet in het net klem heeft gezeten, dus langer vers en beter voor in de keuken.

Na een rondleiding door het bedrijf, waar de vele vissoorten keivers verhandeld worden, want een vislucht ruik je er niet. Momenteel zijn bezig een nieuw onderkomen te betrekken waar de klanten makkelijker kunnen parkeren, omdat er veel gegeten wordt in de lunchcounter, de vitrines  met een keur aan gerechten zien er dan ook geweldig uit.

Zo nu even gezellig een paar harinkjes, kroketjes en gerookte zalm weg happen, met een lekkere wijn, de “Seafood White” van onze huisvinoloog; Ingrid Vereeke.

Wil en Schmidt team, bedankt voor de gastvrijheid.

Zo even de beentjes strekken en lopend naar de haven waar we aan boord stappen van de snelle watertaxi die ons naar restaurant Ivy brengt voor? Jawel! Nog meer lunch.

hoofdgerecht
hoofdgerecht

De verwennerij begon met een heerlijk glas champagne, Ja, dat wordt zo geregeld als je even naar het toilet bent.
Natuurlijk “zijn” amuse van Piccalillysorbet in een tomatencornet met liquorice-randje.

We aten een 3 gangen lunchmenu, een berg smakelijke handelingen zowel vanuit de keuken als bij de vakkundige bediening, maar als je echt het kunnen van Francois Geurds mee wil maken, bestel dan het 11 gangen menu, dan trekt hij samen met zijn 10 koppige keukenbrigade pas echt zijn kunnen uit de hoge koksmuts, want hij heeft het nodige op (monuculair) koken wel geleerd oa de Hoefslag, Juliana, Karpendonkse Hoeve, Parkheuvel en bij The Fat Duck.

Een roeping! Om 9 uur ligt er een tafellaken over de chefs tabel en staan hier de hagelslag en jam. De witte brigade ontbijt samen, ver na middernacht, als de kachel en de vloeren weer glimmen, is het werk gedaan. Dit is geen vak, dit is een roeping.
Een stukje uit François zijn boek

Maar ook aan al het goede komt een end, Zonnig terug over het Maaswater, langs de
SS Rotterdam, Hotel New York, onderdoor de Erasmusbrug naar alweer, de eindbestemming “Leuvenhaven” waar we met een berg ballast minder qua parkeergeld terug richting Zeeland reden, maar wel met een geweldige herinnering, die ik weer kan bijschrijven in het VZK archief.

Corjan Hoogerheide

Laat uw antwoord achter